نامت بلند

برای او که خواهد آمد

نامت بلند ای همه بی دریغ ها

تشویش روشن برف ستیغ ها

ای مرد وارث اندوه چاه ها

آماج آخر انبوه تیغ ها

دیگر توان نفس در کسی نماند

ای آرزوی خرم تکرار میغ ها 

همین قدر بگویم

وقتی تو نیستی

                    همین قدر بگویم:

                                          بهار نیست

کارت دعوت

کارت دعوت

با سلام خدمت دوستان عزیز

 جلسه دفاع من روز سه شنبه ۲۸ مهر ماه ساعت ۱۶

 می باشد با حضور خود مرا سرفراز کنید

کبوتر غریب

مهربان

         ای عزیز

                    ای کبوتر غریب زندگی من

کاش با من آشنا نمی شدی

                                      تا که شاید آسمان بهتری

                                                                         ابرهای مهربان تری

                                                                              سایه بان دلشدگی تو بود

تو آمدی او گم شده است

مانند کسی که نبض او گم شده است

در مشق غزل شبیه مردم شده است

انگار نه انگار که روزی دل داشت

پرپر زدنش اسیر گندم شده است

دیروز برای خود غزل گویی بود

امروز، شبیه سکه، کژدم شده است

این قصّه حکایت غریبی دارد

یوسف نشده شکل ترحّم شده است

نه نه ترحّم، او دلش سنگین است

قاضی نشده فصل تحکّم شده است

بگذار کنار کوزه آبش بخورد

این طبع که در هجوم تو گم شده است

هر چند جمعه نیست

فردا دوباره جمعه می شود و باز وقت خواب

خوابی که پرده کشیده به طعم آب

این جمعه که برسد نذر کرده ام

صبحی شوم که شود تیرگی سراب

با هر صدای گمشده ات ای قرین صبح

بی پرده می شود این صبح های ناب

ای شرقی دوباره، بیا شرق تازه کن

این روزهای بی تو شده زندگی خراب

با خاک قصه قدمت را ترانه کن

در خاک گم شدنم را لحظه ای بتاب

بي ربط

اين بار شعر نيست اما مانند شعر سرشار از دلتنگي است

راستي تا به حال با سه مرد گندۀ ديگه دور يك قابلمه جمع شده ايد و سحري خورده ايد كه بدانيد چقدر شيرين است كسي براي شما غذاي سحري را آماده كند و درون بشقابي نه به زيبايي خودش بريزر و شما در حالي كه او را نگاه مي كنيد و محبتش را با تمام وجود خود درك مي كنيد سحري بخوريد و از شوق و شكر گريه كنيد.

حالا مي فهمم كه چه سال هايي را در تنهايي خود غوطه خوردم و دم بر نياوردم مبادا بگويند كسي را دوست دارد يا بخندند كه هنوز بچه اي بچه جان.

سال هايي كه سر به زير بودم و بودن يا نبودنم براي كسي در خانه و كلاس فرقي نمي كرد

همه گمان مي كردند كودكي از روستا آمده كه حتي بلد نيست بگويد سلام. اما من از پانزده سالگي بلد بودم ولي كسي نبود تا جواب دهد .

باد و بيد

بيد

      باد را ديد

                  مثل من بود

                                  ولگرد، مي تپيد

باد را گفت:

                دوستت دارم

بيد را گفت:

                  بي بارم

باد را گفت: عاشقم

بيد را گفت:

                رفتني قايقم

باد را گفت:

                 دستم بگير

بيد را گفت:

                  مي شوي سرد و سير

                                               در كف قصه هايم اسير

باد را گفت: 

                مي پذيرم عزيز

بيد را گفت:

                مي پذيرم عزيز

بد قواره

به پاسداشت خاطر گرامی همسرم و رنج هایی که خواهد کشید در پذیرفتن من

جویباری جاری است و من

                                  قلوه سنگی بد قواره

                                                               او می نوازد و تو سرکشی می کنی

یک نفر تو را صدا می زند و تو

                                       مانند بره آهویی گم شده

                                                                            شاد می شوی

  این بار که باد بیاید

                            قاصدک تنها نیست

شرح قصه

پدرم

        تاکستانی کاشت

                                با سلام های مادرم

و من

        تاکستانی خواهم داشت

                                            رُسته از دست های  مادرم

                                                                                    وقتی تو را نشانم داد